Meer informatie

In 2027 viert het Béjart Ballet Lausanne een uitzonderlijk dubbel jubileum: 100 jaar sinds de geboorte van Maurice Béjart (1927–2007) en 40 jaar sinds de oprichting van het gezelschap in 1987. Ter ere van deze mijlpalen keert het wereldvermaarde gezelschap terug naar Vorst Nationaal in Brussel, een stad die een cruciale rol speelde in Béjarts carrière en artistieke ontwikkeling. Van 11 tot en met 14 november 2027 brengt het balletgezelschap er een exclusief programma met drie iconische werken uit het repertoire van Maurice Béjart, die zijn artistieke visie en blijvende invloed op de danswereld onderstrepen: Boléro, Le Sacre du Printemps en L’Oiseau de Feu.

2027 wordt zonder twijfel het jaar van Maurice Béjart, gedragen door een uitzonderlijk dubbel jubileum: volgend jaar is het namelijk exact 100 jaar sinds zijn geboorte op 1 januari 1927 in Marseille én 40 jaar sinds de oprichting van het Béjart Ballet Lausanne. Ter gelegenheid daarvan brengt het gezelschap een groots eerbetoon aan zijn oprichter met een internationale tournee waarin de belangrijkste werken uit het repertoire opnieuw worden opgevoerd. Doel daarvan is te onderstrepen dat zijn nalatenschap vandaag nog altijd springlevend, universeel en invloedrijk is — een erfgoed dat aan de basis ligt van een hele generatie choreografen en kunstenaars, die tot op vandaag worden geïnspireerd door zijn durf, zijn vrijheid en zijn visionaire kracht


Boléro (1961) – Maurice Ravel

Het programma opent met Boléro, een van Béjarts meest herkenbare choreografieën op de muziek van Maurice Ravel dat in première ging in 1961 in De Koninklijke Muntschouwburg te Brussel. Met een ogenschijnlijk eenvoudige maar hypnotiserende opbouw groeit het stuk uit tot een intense en collectieve ervaring, waarbij ritme en herhaling centraal staan.

Maurice Béjart beschrijft zijn visie op het werk van Ravel als volgt: “Muziek die al te bekend is en toch altijd nieuw blijft dankzij haar eenvoud. Een melodie – van oosterse en niet Spaanse oorsprong – kronkelt eindeloos rond zichzelf, neemt toe in volume en intensiteit, verslindt de sonische ruimte en slokt uiteindelijk de melodie zelf op.”
Zonder dit ballet verder te willen beschrijven – het spreekt immers voor zich – valt op dat Maurice Béjart, in een sterk andere stijl, aansluit bij de geest van Le Sacre du Printemps. In tegenstelling tot de meeste choreografen die Boléro voor hem hebben uitgewerkt, verwerpt hij elk uiterlijk pittoresk effect om uitsluitend – maar met welke kracht – het essentiële uit te drukken. Maurice Béjart geeft de centrale rol – de Melodie – afwisselend aan een danseres of een danser. Het Ritme wordt vertolkt door een groep dansers.

Le Sacre du Printemps (1959) – Igor Stravinsky

Daarnaast wordt Le Sacre du Printemps opgevoerd, op muziek van Igor Stravinsky, dat in 1959 in première ging eveneens in De Koninklijke Muntschouwburg te Brussel. In deze krachtige en fysieke choreografie vertaalt Béjart de oerkracht van de lente en de menselijke driften in een universeel en tijdloos ritueel, ontdaan van folklore en gericht op de essentie van menselijke energie en verbondenheid.

L’Oiseau de Feu (1970) – Igor Stravinsky

Tot slot staat ook L’Oiseau de Feu op het programma, eveneens op muziek van Stravinsky, dat in première ging in 1970 in het Palais Des Sports te Parijs. In deze abstracte en expressieve creatie benadrukt Béjart zowel de Russische roots als het revolutionaire karakter van de componist, met een choreografie die breekt met traditionele narratieven en focust op pure emotie en muzikale kracht.
Met deze terugkeer naar Brussel en Vorst Nationaal brengt het Béjart Ballet Lausanne een eerbetoon aan zijn oprichter én aan de stad die een fundamentele rol speelde in zijn artistieke nalatenschap.

Brussel, de creatieve bakermat van Maurice Béjart

“Het is in Brussel dat het essentiële van mijn choreografische creatie tot stand is gekomen.” - Maurice Béjart.
De band tussen Maurice Béjart en Brussel is diepgaand en bepalend geweest. Na een beslissende ontmoeting met Maurice Huisman, toen directeur van de Koninklijke Muntschouwburg, vestigde hij zich in 1959 in de Belgische hoofdstad. Een jaar later richtte hij er het Ballet du XXe siècle op, dat internationaal snel uitgroeide tot een referentie in de danswereld.

In Brussel creëerde hij enkele van zijn meest iconische werken, waaronder Le Sacre du Printemps en Boléro, naast later ook L’Oiseau de Feu en de Negende Symfonie, die de opening van Vorst Nationaal markeerde. In 1970 richtte Béjart in Brussel ook de Mudra-school op, die een nieuwe generatie dansers en choreografen zal voortbrengen, waaronder Anne Teresa De Keersmaeker, vandaag een van de meest toonaangevende Belgische choreografen. Dankzij zijn werk groeide Brussel uit tot een internationaal centrum voor hedendaagse dans.
Op 30 juni 1987 verlaat hij Brussel en verhuist hij naar Lausanne, waar hij het Béjart Ballet Lausanne opricht. Hij overlijdt in 2007 op 80-jarige leeftijd aan de oevers van het Meer van Genève. Meer dan twintig jaar lang geldt Brussel als de wereldhoofdstad van de dans: alle grote dansers en choreografen willen langs Mudra passeren of met Béjart samenwerken. Het is ook de meest vruchtbare periode uit zijn carrière, met ongeveer 250 creaties op een totaal van 370.

Over het Béjart Ballet Lausanne

Sinds zijn oprichting in 1987 heeft het Béjart Ballet Lausanne zich ontwikkeld tot een toonaangevende internationale danscompagnie en een levende erfgenaam van de visie van Maurice Béjart. Vandaag staat het gezelschap onder leiding van Julien Favreau, die als voormalig solist van het repertoire de continuïteit van Béjarts werk belichaamt. Vanuit die basis bewaart hij het erfgoed van de oprichter, terwijl hij het tegelijk openstelt voor een hedendaagse choreografische benadering en nieuwe artistieke impulsen.Trouw aan Béjarts wens om dans voor iedereen toegankelijk te maken, treedt de compagnie op op de grootste podia ter wereld en weet ze een steeds breder publiek te raken met de expressieve en universele kracht van haar kunst.

Tussen 2007 en 2024 gaf voormalig artistiek directeur Gil Roman mee vorm aan de verdere ontwikkeling van het gezelschap, met nieuwe creaties en samenwerkingen met diverse gastchoreografen uit uiteenlopende achtergronden – Yuka Oishi, Valentina Turcu, Julio Arozarena, Tony Fabre, Christophe Garcia, Alonzo King, Giorgio Madia, Joost Vrouenraets en Sthan Kabat-Louët – wier uiteenlopende artistieke talen de veelzijdigheid van de dansers hebben blootgelegd en de artistieke identiteit van het Béjart Ballet Lausanne verder hebben versterkt.
Het repertoire – met kernwerken zoals Le Sacre du Printemps, Boléro, de Negende Symfonie en Le Presbytère n’a rien perdu de son charme, ni le jardin de son éclat – blijft springlevend. Vandaag, onder de artistieke visie van Julien Favreau, blijft het Béjart Ballet Lausanne een ruimte voor creatie en overdracht, waar het erfgoed van Maurice Béjart samenleeft met hedendaagse choreografische stemmen.