Witte ruis kan baby’s kalmeren, maar voor Soundos symboliseert het ook de negativiteit en kritiek waarmee ze wordt geconfronteerd — en die hebben allesbehalve een kalmerend effect. Mensen die haar tegenwerken, vinden dat ze te veel ruimte inneemt of te luid is. Maar tijdens deze voorstelling liet Soundos zien dat ze zich had bevrijd van die ruis. En precies die vrijheid maakte haar zichtbaar gelukkiger. Ze straalde meer zelfvertrouwen uit dan ooit en leek zich nog minder iets aan te trekken van de buitenwereld.

Zoals Theaterkrant ooit over haar vorige voorstelling Comeback Kid schreef: “Maak geen ruzie met Soundos, want je staat tegenover een vleesgeworden stroomstootwapen, honkbalknuppel en verbaal kanon.” Dat gevoel kwam ook hier opnieuw sterk naar voren.

Dat ogenschijnlijke egoïsme bleek een positieve kracht in haar leven. Soundos zat duidelijk op een golf van succes en de ene overwinning volgde de andere op. Het publiek beleefde een avond vol energie, scherpe humor en ongefilterde eerlijkheid. Met Witte Ruis bewees Soundos dat ze sterker dan ooit op het podium stond — en wij kijken met een brede glimlach (en misschien nog een paar angstzweetpareltjes) terug op een voorstelling die nog lang nazindert.